Miejscowość: Korzenna

O miejscowości

GPS

49.685996 - 20.842478

Opis

W roku 1348 erygowano parafię w Korzennej p.w. 11 Tysięcy Dziewic. Jednak parafia Korzeńska wymieniona została w Spisie Świętopietrza dopiero w 1357 roku. W tym czasie parafia liczyła co najmniej 150 osób.

Od samego początku była to wieś rycerska /szlachecka/. Zarządcą wsi zgodnie z prawem niemieckim był  Klemens herbu Wąż. Nieco później wieś znalazła się w rękach rodu pieczętującego się  herbem Strzemię / Stanisław z Korzennej wzmiankowany w latach 1383 – 1415/ . Jego potomkowie przyjęli nazwisko Korzeński, np.:Mikołaj Korzeński /1420 -1466 / herbu Strzemię oraz jego synowie Piotr i Klemens, którzy wzmiankowani byli w latach 1464 – 1482/. Wspomniani Korzeńscy trzymali jeszcze wioski: Miłkową, Teluszową i Świegocin  / ob.przysiółki Korzennej/. Od XIV wieku do roku 1772 wieś należała do powiatu sądeckiego.

Za czasów Jana Długosza /1470-1480/ do parafii należały następujące wsie: Niecew, Teluszowa i Łyczana.

Od roku 1607 samodzielną właścicielką wsi była Anna z Jordanów Korzeńska, a po jej śmierci w roku 1618 wieś przeszła w ręce Adama Strońskiego herbu Janina.W 1648 roku właścicielką obu wsi / Korzennej i Teluszowej /  jest wdowa po zmarłym Adamie Strońskim Pani Magdalena Strońska . Po niej korzeńskie dobra dziedziczył jej syn Adam.

Ród Strońskich utrzymał się w Korzennej do 1788 roku. Część wsi Korzenna i folwark /Słomianki/ objęli Wyszkowscy /Antonina Wyszkowska w 1815 r./, a po nich Koczanowiczowie i Cudkowie / w 1883 r. – Kajetan Cudek/. W roku 1788 część wsi Korzenna oraz Świegocin wraz z folwarkiem przeszła w ręce Koczanowiczów. W 1852 roku Aleksander-Józef Kochanowicz umierając dzieli majątek pomiędzy swoje dzieci. Ci na przestrzeni 30 lat wysprzedają ziemię chłopom.

W roku 1883 wieś Korzenna liczyła 59 domów i 553 mieszkańców, była tu również szkoła ludowa. Dobra dworskie obejmowały / wraz ze Świegocinem/ 590 morgów gruntów ornych, 34 morgi łąk i ogrodów, 129 mórg pastwisk i 206 morgów lasów. Chłopi gospodarowali w tym czasie na 628 morgach gruntów ornych, 78 morgach łąk i ogrodów, 103 morgach pastwisk i 77 morgach lasów.  

Zbudowany w 1770 roku kościół spłonął w roku 1952. W czasie wspomnianego pożaru spłonął łaskami słynący obraz Matki Bożej. Zbudowany w latach 1957 – 60 kościół przyjął nowe wezwanie : Matki Bożej Szkaplerznej.