Miejscowość: Kobylanka

O miejscowości

GPS

49.669874 - 21.222773

Opis

Historia wsi Kobylanka sięga w odległe czasy. Sama nazwa Kobylanka pojawiła się około 1363 roku – jej założycielem była rodzina Pieniążków.

Miejscowość Kobylanka leży nad rzeką Ropą, na tzw. Pogórzu Karpackim a jego mieszkańcy to tzw. Pogórzanie. Położona jest w malowniczym, górzysto – leśnym krajobrazie, na terenach słynących ze złóż ropy i gazu.

Sołectwo Kobylanka składa się z tzw. przysiółków: Brzezina, Dębina, Grabówki, Jedle, Kopalnia, Krzyski, Libuskie, Osiny, Podrozbój, Rozbój, Skała, Skorupówki oraz Wieś i zajmuje łącznie obszar 957 ha.

Przez wieś przebiega droga powiatowa Zagórzany – Dominikowice.

Wieś pełni funkcję rolniczą, mieszkaniową i pielgrzymkową. Rolnictwo jest rozdrobnione, dominują małe gospodarstwa. Wysokotowarowych gospodarstw jest zaledwie kilka. Na rozwój funkcji pielgrzymkowej ma wpływ Sanktuarium Pana Jezusa Kobylańskiego. Początek kultu Chrystusa Ukrzyżowanego w Kobylance związany jest z niezwykłymi zjawiskami, jakie miały miejsce w 1681 roku, a których źródłem był znajdujący się w kaplicy dworskiej Jego obraz. Wizerunek ten – wierną kopię watykańskiego obrazu Chrystusa na Krzyżu, otrzymał Jan Wielopolski, właściciel Kobylanki w darze od papieża Innocentego XI. Niezwykłe zjawiska rozsławiły obraz i spowodowały jego uroczyste przeniesienie do kościoła parafialnego. Ludzie modlący się przy obrazie doznawali licznych łask. Rozwijający się kult Pana Jezusa Kobylańskiego zwrócił uwagę Kurii Biskupiej w Krakowie. Po zapoznaniu się z dokumentami specjalnie powołanej komisji bp Szaniawski listem pasterskim z 1728 r. ogłosił obraz Pana Jezusa w Kobylance za słynącymi łaskami.
Obecny kościół w stylu późnego baroku – budowano w latach 1720-1750. Od 1930 opiekę nad Sanktuarium sprawuje Zgromadzenie Księży Misjonarzy Saletynów.

Rozwój przemysłowy miejscowości i gminy w XIX wieku związany był z odkryciem ropy naftowej zwanej olejem skalnym. Tu powstawały pierwsze szyby naftowe i destylarnie, będące zaczątkiem polskiego przemysłu naftowego. W 1852 r. w Kobylance książę Stanisław Jabłonowski rozpoczął destylację ropy naftowej i produkcję asfaltu. Archaiczny sprzęt wydobywczy, kiwony i trójnogi, zobaczyć można na eksploatowanych jeszcze polach naftowych w Kobylance.

Pamiątkami, które pozostały po rodzinie Jabłonowskich są: kaplica dworska w stylu neogotyckim ufundowana przez Marię z hr. Wielopolskich oraz figury kamienne - św. Floriana, św. Nepomucena i św. Jana usytuowane przy rozstajach dróg. Na tablicach wyryte są herby „Stary Koń”. Kaplica pełni rolę elementu centralnego założonego obok niej cmentarza z I wojny światowej nr 99. Na południe od niej, w grupie dębów znajduje się cmentarz wojskowy z I wojny światowej nr 100.